Po drodze / en el camino: PO DRUGIEJ STRONIE GRANICY

Poprzedni wpis: PERŁY MACEDONII (Ochryda, Struga)

https://podobrejdrodze.blogspot.com/2020/07/bakany-34-dni-na-34-ta-rocznice-slubu_16.html

💟

Bałkany – 34 dni na 34 - tą rocznicę ślubu - odcinek piętnasty - ALBANIA

Dzień podróży: 14 - 16 (04 - 06.08)

O ile przed przekroczeniem granicy Albanii niepokoiliśmy się trochę, jak to będzie w tym nowym dla nas kraju, to gdy już do niej wjechaliśmy, natychmiast poczuliśmy rozluźnienie.

Po albańskiej stronie wszystko wyglądało dokładnie tak samo, jak po macedońskiej:). No bo i co niby miałaby zmienić ta cienka kreseczka wyrysowana na wszelkiego rodzaju mapach? Przedzielonym nią górom było absolutnie obojętne, czy obejmuje je swoim zasięgiem władza Albanii, czy też Macedonii.

Dokładnie tak samo było z jeziorem. Te kreseczki istnieją tylko w naszych głowach i tylko my ludzie przywiązujemy do nich takie niezwykłe znaczenie.

Po drugiej stronie granicy widzimy podobne krajobrazy jak te oglądane przez ostatnie dni, na łąkach tak samo pasą się osiołki, a przy drodze stoi sobie, jak gdyby nigdy nic, prawosławny kościół - otwarty, można zwiedzać. Na poboczu mieszkańcy sprzedają dorodną czerwoną cebulę, którą przywieźli taczkami pewnie z pobliskich pól. Tylko pieniądze inne, trudno byłoby ją kupić przed odnalezieniem bankomatu.

Nasza trasa prowadzi w kierunku Pogradecu. Choć figuruje on w adresie wybranego przez nas hotelu, to z mapy wynika, że musimy go szukać zanim dojedziemy do miasta. W internecie lokalizacja wyglądała na ciche, spokojne miejsce nad brzegiem jeziora.

Mąż się jednak trochę martwi - droga, którą jedziemy okazała się ruchliwa, jeśli hotel znajduje się bezpośrednio przy niej, to z wymarzonego spokoju będą nici.

Tak, hotel znajduje się bezpośrednio przy niej. Zupełnie niespodziewanie mąż dostrzega wymalowany niebieską farbą na desce napis z nazwą obiektu. Ktoś przywiesił go nad drzwiami wejściowymi, ponad kwitnącymi oleandrami, licząc na spostrzegawczość klientów. Dobrze, ze trafiło na męża, jeśli o mnie chodzi, to na pewno byśmy dojechali do Pogradecu, mimo że się bardzo starałam.

Trochę trwa, zanim udaje nam się zawrócić na właściwą stronę drogi. Mąż nie jest zadowolony z położenia hotelu, widzę, jak się bije z myślami, zjeżdżając na parking. Ale zrobiłam tu rezerwację bezzwrotną, trudno, idę nas zameldować.

Wchodzę do restauracji, która znajduje się na poziomie ulicy i... zapominam o wszystkich wątpliwościach - zarówno swoich, jak i mężowych. Z okien rozpościera się cudowny, panoramiczny widok na rozlewające się w dole wody jeziora i jego macedoński brzeg.

Czuję to coś, co Mario Puzo w swoim “Ojcu Chrzestnym” nazywa rażeniem piorunem. Natychmiast jestem zakochana w tym miejscu, hotelu, a także przecudownych gospodarzach, którzy witają nas, jak długo oczekiwanych gości.

Ta niewymuszona atmosfera rodzinnej gościnności po prostu urzeka. Nie tylko mnie. Nie mija nawet chwila, a już także mąż daje się jej uwieść. Widzę jak się rozpromienia w kontakcie z naszym uroczym gospodarzem, któremu uśmiech po prostu nie schodzi z twarzy.

Tym bardziej, że wszelkie potencjalne powody do niezadowolenia okazują się tylko wymysłami, nie znajdującymi potwierdzenia w rzeczywistości. Hotel znajduje się poniżej poziomu ulicy, jest jakby przyklejony do zbocza, którego wierzchem ona przebiega. Ani jej z poziomu naszego pokoju/ogrodu nie widać, ani nie słychać (no chyba, że ktoś koncentruje się tylko na tym). Mamy tu prawdziwy azyl od masowej turystyki, wakacje w stylu slow, wymarzony odpoczynek podczas długiej podróży.

Aż się wierzyć nie chce, że tak niewielu turystów odkryło to miejsce. Po przyjeździe zastajemy w hotelu tylko jedną parę, to przemili, przyjacielscy przybysze z Francji. Zajechali tu, z racji zainteresowań męskiej części duetu - oczywiście to kolejny obserwator ptaków, jakiego poznajemy w podróży.

Zajmujemy pokój obok francuskiej pary, a następnie z racji awarii ciepłej wody w naszej łazience, przenosimy się do kolejnego. Pierwszy różni od drugiego tylko kolor kocy na łóżkach - beżowe zmieniamy bez żalu na czerwone.

Wszystkie pokoiki na dolnym poziomie hotelu mają własne wyjście prosto do ogródka z własnym bunkrem!!! i z ocienionymi (przez zbocze góry, drzewa, budynek) własnymi stołami, przy których tak miło zjeść wyśmienite dania wprost z restauracji na górze. My tu stawiamy na ryby, ale przed naszymi nowymi francuskimi znajomymi pojawiają się jakieś inne, nie znane nam dania, na widok których też aż ślinka cieknie do ust.

Wszystko nam tu smakuje. W pełni możemy się zgodzić z opinią o kuchni tego miejsca na Booking.com: (tłumacz google)

"Świetne śniadanie i nie przegap wieczornych posiłków! Szef kuchni jest bardzo kreatywny i łączy lokalne (rybne) dania z fantazyjnymi dekoracjami. Każdy posiłek nie tylko pięknie wygląda, ale też świetnie smakuje." (Clode ze Szwajcarii)

Kreatywność szefa kuchni jest tak wielka, że każdego dnia dostajemy tu zupełnie inaczej skomponowane potrawy, mimo że wciąż zamawiamy z karty jedno i to samo:).

Pogradec

Żeby za nie zapłacić, musimy udać się wreszcie, choć z pewnym oporem (żal nam opuszczać azyl, którym jeszcze nie zdążyliśmy się nacieszyć), do bankomatu w Pogradecu. Miasto jakoś się specjalnie nie wyróżnia ani w dobrą, ani w złą stronę, natomiast sama myśl, że moglibyśmy tu zaplanować nasz wypoczynek po prostu przeraża. Podczas krótkiej wizyty przytłacza nas właściwie wszystko: wielkomiejska zabudowa, hałas, spaliny i ciżba, której nie mamy nawet ochoty stawiać czoła. Tylko lody oraz ciasteczka, przypominające nam Grecję, są wspomnieniem, które chcielibyśmy zachować w pamięci. Reszcie mówimy - nie!

Wracamy do Hotelu Ohrida omal na sygnale. Do naszego relaksu marzeń.

Tu wystarczy pokonać tylko parę schodków dzielących ogródek od paska wąskiej, prywatnej plaży i już można wylegiwać się na rozstawionych przez gospodarzy leżaczkach pod parasolami. Albo opalać się na wypuszczonym daleko w jezioro (dla mnie jednak zbyt chybotliwym) molo. Albo pływać w wodzie tak przeźroczystej, że podobno daleko od brzegu wciąż widać, co znajduje się na dnie zbiornika (to wiedza od pływaków, bynajmniej nie z własnego doświadczenia). I jeszcze, halo, halo pani Izo, właśnie znalazłam tu węże wodne... Trudno im jednak zrobić zdjęcia, nawet jeśli co rusz wysuwają głowy nad powierzchnię wody.

Jest bosko, to doświadczenie z rodzaju takich, jakie chce się koniecznie powtórzyć. Niestety, gdy myślimy o powrocie do Albanii w kolejnym roku, to okazuje się, że Hotel Ohrida już nie oferuje swoich usług na Booking.com. Ani na żadnym innym portalu internetowym.

Z sentymentem czytam opinie gości, oczarowanych, jak my, pobytem. Przede wszystkim, oprócz ogólnych słów uznania, turyści doceniają ciepło rodziny właściciela: (tłumacz google)

“pani hotelu była jedną z miłych osób, które pomogły nam poczuć się jak w domu.” (Raihox z Albanii)

Podkreślono też w tych opiniach zalety dwóch synów gospodarzy. Oto wzmianki o nich: (tłumacz google)

1. "Rzadko piszę recenzje, ale tak bardzo mnie poruszyła gościnność i hojność właścicieli, a zwłaszcza ich syna Andreasa, że muszę wyrazić swoje uznanie. Jestem niepełnosprawny, a oni zrobili wszystko, co w ich mocy, poza wszystko, czego mogłem się spodziewać, aby mój krótki pobyt był wyjątkowo przyjemny “(Michail z USA)

2. "Wychodzisz z pokoju i jesteś w jeziorze. Widoki są niesamowite. 3 minuty samochodem od Pogradec. Doskonała czystość, pościel i ręczniki pachniały jak w domu. Bardzo wygodne łóżko. Nie mówią po angielsku, tylko Albano”. (Mer z Hiszpanii)

Rzeczywiście dwaj synowie gospodarza, którzy z zaangażowaniem pomagają w prowadzeniu rodzinnego biznesu pozostali i w mojej pamięci. Choć może nie wszystkim to się podobało (“Children in servise” napisał na przykład w minusach recenzji "Turist" z Albanii), mnie taki rodzinny sposób prowadzenia hotelu wzruszał i rozczulał.

Nawet malutka córeczka gospodarzy starała się być pomocna - gdy widziała jakiegoś interesanta oczekującego na obsługę, natychmiast biegła po swoich starszych braci.

Jest i polska opinia w tej sprawie:

“Hotelem "rządzą" młodzi ludzie. Idzie im to całkiem dobrze, choć Syn Szefa nie pamiętał jak odbierał pieniądze za nocleg i próbował wyegzekwować od nas opłatę ponownie. (...) Ceny w restauracji nie mają nic wspólnego z rzeczywistością. Ustala je na bieżąco Syn Szefa...” napisał Nesti1899. Oczywiście na minus.

No i pewnie tak w przypadku tego klienta było, nie mam powodu, by podejrzewać jakieś kłamstwo. Najstarszy syn szefa, (zresztą przystojniak jakich mało - na pewno w przyszłości złamie niejedno dziewczęce serce), miał duże poczucie własnej wartości i możliwe, że oczekiwał większych profitów ze swojej pracy niż to, co dostawał w zamian. Na przykład wyższej pozycji i wyższych cen oraz zysków w rodzinnym biznesie.

My jednak nie widzieliśmy w tym nic złego. Praca z turystami nie jest łatwa, wierzę, że czasem można mieć jej szczerze dosyć, zwłaszcza jak się ma lat siedemnaście. Trudno też pewnie wtedy cały czas być usłużnym za niewielkie pieniądze (hotel był naprawdę tani), choć my akurat nie mieliśmy żadnych zastrzeżeń.

Szczerze mówiąc, w te kilka dni nad jeziorem widzieliśmy tylko tę stronę pobytu, która jest pełna słońca. I to właśnie za tym hotelem mąż będzie po powrocie tęsknić najbardziej - przynajmniej tak mi się wydaje, zważywszy na częstotliwość wspominania wciąż śmiejącego się pana domu.

Mnie ze wszystkich odwiedzonych miejsc szkoda jest wyjeżdżać. Zdaje mi się, że w każdym z nich mogłabym jeszcze trochę pobyć. I nie wiem, czy to dlatego, że tak dobrze te miejsca wybraliśmy, czy też to taki urok długiej objazdówki i zmęczenie ciągłym przemieszczaniem, którego jeszcze sobie może nie uświadamiam.

Tak mi tu błogo siedzieć nad pełną aromatu kawą pod drzewkami o bielonych wapnem pniach. Tak dobrze łapać w nozdrza delikatną bryzę od wody, patrzeć jak słońce ją złoci, słuchać jej szumu, który wieczorami wzmaga się, zagłuszając wszelkie inne odgłosy ze świata. Tak miło czekać tu na brzegu na nadejście nocy ze szklanką albańskiego piwa w dłoni - Peja lub Korcza, smakują mi obydwa.

Obsługujący nasz stolik najstarszy syn gospodarza pokazuje mi wtedy światła monastyru Sveti Naum - kiedy tam byłam, to jeszcze nie miałam pojęcia o istnieniu tego miejsca na ziemi. Ta podróż jest jak dziecięce otwieranie kolejnych okienek w kalendarzu adwentowym - wciąż nas zaskakuje coś nowego.

A gdy już nadchodzi noc, fale jeziora rosną w siłę, zalewając plażę. W tej sytuacji czuję się trochę rozbawiona ostatnim przedsięwzięciem gospodarzy. Próbują oni ją przekształcić w piaszczyste miejsce omal na wzór Copacabany.

W tym celu najmłodsi członkowie rodziny przewożą taczkami piasek z usypanej na skraju parkingu góry i próbują zasypać drobne kamyki, które obecnie stanowią podłoże pod leżaki. Ich inicjatywa przy codziennych przypływach jeziora zdaje mi się z góry skazana na porażkę, ale jestem pełna podziwu dla starań gospodarzy, którzy chcą, by turyści mieli u nich jak najlepsze warunki.

A mnie akurat nie potrzeba piaszczystej plaży, podoba mi się tu tak, jak jest. Zdecydowanie uważam, że mieliśmy najlepsze z możliwych warunki do spędzania tego krótkiego czasu nad jeziorem po albańskiej stronie granicy. Ach, jaka szkoda, że minął tak szybko.

Żegnamy się z jeziorem, które przemieniło naszą objazdówkę w prawdziwe wakacje, dające tak potrzebne wytchnienie. Żegnamy się z naszymi francuskimi znajomymi - oni też już wyjeżdżają, jadą obserwować ptaki na rozlewiskach na północy kraju. Wreszcie musimy pożegnać i gospodarzy. Zarzekamy się, że wrócimy tu za rok. No i mało by brakowało...

Jeszcze nie wiemy, że w nasz plan wtrąci się siła wyższa i zaliczymy czas pandemii. Jeszcze nie wiemy tego, jaki problem będzie z podróżowaniem, ani tego, że Hotel Ohrida zniknie wkrótce z turystycznej mapy świata. Jeszcze wydaje się ona przewidywalna i stabilna.