Dlaczego tak źle
reaguję na słowo szpital, choć mam mało związanych z nim doświadczeń (a na te ostatnie, dotyczące usuwania kamieni, można właściwie machnąć ręką)?
To znów trauma z okresu ciąży i porodu. Tego pierwszego, bo
następny odbył się już w „ludzkich” warunkach. Ale 27 lat temu, gdy
spodziewałam się przyjścia na świat małego Bartusia, szpitalna rzeczywistość,
zwłaszcza na oddziałach ginekologiczno – położniczych okazała się dla mnie przerażająca.
W naszym miasteczku był
wówczas szpital, zwany ”starym”, w odróżnieniu od „nowego”, którego budowa rozpoczęła
się na długo przed narodzinami mojego pierworodnego syna i ciągnęła całymi
dziesięcioleciami. W przedwojennych, zaniedbanych murach panowała atmosfera,
jawiąca się młodej dziewczynie niczym z horroru – mroczna i przygnębiająca. Wrażenie
to potęgował fakt, że kompleks szpitalny był rozlokowany w kilku budynkach,
dojeżdżając z centrum miasta, najpierw trzeba było minąć ten, w którym mieściło
się prosektorium.
W takich warunkach
przyszło mi spędzić czas podtrzymania ciąży. Do dziś trudno mi zrozumieć, czemu
lekarz tak zdecydował, jeśli nie była ona na tyle zagrożona, bym miała
wskazanie do leżenia, zresztą nawet to można było zapewnić sobie w domu. Czas
spędzony wówczas w „starym” szpitalu odczuwam jako wielki uraz psychiczny dla
siebie i dla dziecka. W wielkiej siedemnastołóżkowej sali leżały obok siebie
wszystkie pacjentki oddziału ginekologicznego – te, które starały się o zajście
w ciążę wraz z tymi, które próbowały ją donosić, nierzadko bez optymistycznego finału. Cały czas
obcowałyśmy więc z problemem poronień, a także z kobietami po planowanych i
uskutecznionych skrobankach.
Jaką trzeba mieć
odporność psychiczną, by znosić to dzień po dniu? Na dodatek nie wiadomo jak
długo. W ogóle pod względem informacji medycznej to było prawdziwe zero. Pan ginekolog
prowadzący (tak, to ten sam, który wcześniej robił mi USG) nie miał najmniejszego zamiaru
uskutecznić ze mną jakiejkolwiek rozmowy i udzielić mi odpowiedzi na
którekolwiek z moich pytań. Tryskająca radością i energią dziewczyna powoli
zaczęła zamieniać się w istotę płaczliwą i zastraszoną.
W końcu spędziłam w
tamtym miejscu cały miesiąc – ósmy - swojej pierwszej ciąży. Po rozpoczęciu
dziewiątego wypuszczono mnie na wolność. Bartuś urodził się o czasie, dokładnie
i zgodnie co do dnia z wyznaczonym terminem porodu. Niestety w jego trakcie
znów przeżyliśmy horror.
Maleństwo, jak się później dowiedziałam, było trochę
źle ułożone, jego główka zamiast w ujście skierowała się na spojenie łonowe. Od
świtu do zmroku nikt z tym nic nie zrobił. W międzyczasie na moją salę porodową
(tak, również pomieszczenie wieloosobowe) trafiła przyjaciółka ze studiów i
urodziła swoją Agnieszkę. Do dziś mam poczucie jakiejś trudnej do sprecyzowania
więzi między naszymi rodzonymi razem dziećmi. Gdy ja miałam bóle parte, położna
kazała mi powstrzymać się od wszelkiej aktywności, by nie zrobić sobie krzywdy.
Przetrzymałam więc (!) ten etap porodu i nadal leżałam na sali porodowej bez żadnej
pomocy.
Dopiero po zmianie
obsady na oddziale i objęciu dyżuru przez wieczorną zmianę, położne wcisnęły
(całkiem dosłownie!) moje nienarodzone jeszcze dziecko w odpowiednie miejsce. Było strasznie, ale na szczęście nie trwało to długo. I nagle okazało się, że już właściwie mogłabym urodzić. Cóż z tego, gdy etap parcia miałam daleko za sobą. Po całym dniu bolesnych skurczów byłam już ledwie żywa ze
zmęczenia. A miałam znów dostać lekarstwo, które je pobudzą. Ale właśnie wówczas lekarz zadecydował: VACUUM! Bo on! ma już dość
tego przedłużającego się porodu! Oczywiście nikt mnie o zgodę nie zapytał. W
owych czasach lekarz w szpitalu był właściwie Panem Życia i Śmierci, nikomu nie
przyszło chyba nawet do głowy, by mu się przeciwstawić w jakiejkolwiek formie.
Od pacjentek rodzących wcześniej, słyszało się o różnych akcjach w stosunku do
ciężarnych na sali porodowej – z wulgarnym zwymyślaniem włącznie.
I w takim szpitalu
właśnie przeszłam przez vacuum. Bez znieczulenia i żadnej informacji o tym, jak
będzie wyglądał taki zabieg, wtłoczono przyssawkę w moje ciało - pomyślałam
wtedy, że to jak brutalny zbiorowy gwałt. Bezceremonialnie wyciągnięto dziecko
z mojego wnętrza, rozrywając mnie przy tym prawie na strzępy. Nawet głębokie
nacięcie nic mi nie pomogło. Usłyszałam
mrożący w żyłach krzyk – był mój.
Nie miałam siły
spojrzeć na moje Maleństwo, ale czekałam, by usłyszeć jego pierwszy płacz. Wykrwawiałam
się, lecz byłam spokojna, bo wiedziałam, że Mój Skarb jest bezpieczny, zajmują
się nim te położne, które wcześniej próbowały mi pomóc. W końcu mogłam
rzucić okiem na trzymany przez nie biały zawój i uwierzyć im na słowo, że w
jego środku jest moje Dziecko. Któraś z nich wreszcie wpadła na pomysł, żeby mi
powiedzieć, jaka jest Jego płeć: SYN! Oto narodził się mój Bartuś!
W międzyczasie zostałam
znieczulona do szycia. Zabieg ten trwał 45 minut i został zrobiony w taki
sposób, że latami miałam dyskomfort związany z siedzeniem. Mało tego, tuż przy
szwie wkrótce rozwinęła się endometrioza.
Bartusia dostałam
dopiero następnego dnia – był wart każdego cierpienia. Nic nigdy mnie tak nie
wzruszyło, jak pierwsze spojrzenie jego wielkich, ciemnych oczu, gdy podała mi
go położna. Rozpłakałam się z... miłości. Najchętniej nie oddałabym go już nigdy
nikomu. Ale system szpitalny był w tamtych latach sztywny, dzieci przywożono
matkom co kilka godzin tylko do karmienia. Mój Maluszek był zawsze wcześniej nakarmiony.
Ja po swoim urazowym porodzie długo nie miałam mleka.
I tak spędziliśmy z
Bartusiem w starym szpitalu jeszcze dwa straszne tygodnie. Wszyscy wychodzili do
swoich domów - z Agnieszką włącznie, a my musieliśmy pozostać zamknięci w tych
budzących strach murach i to ze względu na mój stan zdrowia! Czułam się bardzo
osłabiona – jakby nie było, straciłam mnóstwo krwi przy porodzie, szwy nie chciały się
goić i w końcu się rozlazły, a jakiś kolejny lekarz zdecydował, że trzeba
zrobić nowe. Oczywiście bez znieczulenia („co to tylko trzy szwy” – uzasadnił to
pielęgniarce, bo nawet nie mnie). Na dodatek Bartusia prawie nie widywałam,
pory karmienia trwały tak krótko... W moje szwy wdała się infekcja. Depresja
mnie dobijała.
Z powodu postępującego
zakażenia rany poporodowej zostałam po dwóch tygodniach przeniesiona na oddział
septyczny. Tam można było mieć dziecko przy sobie, więc oddano mi Bartusia na
stałe. Wreszcie mogłam go rozwinąć z zawiniątka, nakarmić, wtedy gdy był głodny, przytulać
bez limitu czasowego. Uzdrowienie przyszło natychmiast. Następnego dnia
zostaliśmy wypisani do domu! Ale mimo tak przeogromnego szczęścia rodzicielskiego
jeszcze długie miesiące musiałam się zmagać z depresją i stresem pourazowym. Pół
roku po porodzie potrafiłam na przykład zrywać się z łóżka w mgnieniu oka, gdy tylko sen przybliżył się do moich szpitalnych wspomnień.. Byłam przy tym zawsze zlana zimnym potem.
Ze starym szpitalem
spotkałam się raz jeszcze osiem miesięcy później – przy okazji poronienia. Pamiętam, jak się
wykrwawiałam na łóżku w dyżurce, a pielęgniarka, mimo najszczerszych wysiłków,
nie mogła sprowadzić nikogo, kto by mi pomógł, bo akurat o świcie była zmiana
dyżurów. Jedni lekarze już szykowali się do wyjścia, innym jeszcze nie udało
się rozpocząć pracy. W końcu przeszłam zabieg czyszczenia - na żywo oczywiście,
ponieważ w nocy wypiłam kilka łyków herbaty, co podobno uniemożliwiało moje
znieczulenie. Gdy w końcu zdecydowano, że mogę wrócić do domu, nie czekałam na żaden odwóz ani na wypis.
W akcie desperacji natychmiast założyłam swoje zakrwawione wcześniej ubranie! i biegiem! ruszyłam do siebie. Do tej pory, gdy mam do czynienia ze szpitalem to w mojej głowie włącza
się wielki czerwony napis :UCIEKAJ!
A teraz jestem zmuszona
działać wbrew niemu. I choć wiem, że minęło wiele lat i wiele się zmieniło, to
się boję. Tyle, że jeszcze bardziej przerażające jest pozostawienie obecnej
choroby bez leczenia. Nie, nie mogę teraz odejść, to by było nie fair wobec
mojej Rodziny, która już tyle ostatnio wycierpiała. Muszę oddać się w ręce hematologów,
którzy się mną zajmą i pomogą mi zachować życie w jak najlepszym zdrowiu. Jeśli
mój onkolog dał mi skierowanie na oddział hematologiczny, to się na nim położę bez względu na wszystkie ogarniające mnie lęki.
A jednak nie! Wkrótce okazuje
się, że życie ma swój własny pomysł w tej sprawie.
Rankiem w pierwszy
dzień przedświątecznego tygodnia pakuję swoją piżamkę i szlafroczek i
obdzwaniam wszystkie trzy Kliniki Hematologii, wskazane mi przez onkologa. I
mina mi rzednie coraz bardziej, gdy słyszę, jakie są warunki objęcia opieką
przez każdą z tych placówek.
Klinika
nr 1
– Kraków: nie ma przyjęć na oddział bez wcześniejszego leczenia w Poradni
Hematologicznej. Zostaje do niej przekierowana: terminy pierwszej wizyty są na
sierpień! Można dzwonić nazajutrz rano do kierującej poradnią pani doktor z
prośbą o wcześniejszy termin. Nie wiem, czy to ma sens, skoro na koniec rozmowy
słyszę:
- U nas nawet pacjenci
na chemię czekają w kolejce.
Klinika
nr 2
– Katowice: nie ma miejsc na oddziale. Jeśli któreś się zwolni, to o przyjęciu nowego
pacjenta decyduje konsylium lekarzy po przesłaniu dokumentacji medycznej. Można
to zrobić mailowo. Decyduję się na to i z mety przesyłam na konsultację wyniki
badań. Mam czekać na odpowiedź. Póki co, pytam więc o Poradnię Hematologiczną i
dowiaduję się, że jest ona przeznaczona tylko dla podopiecznych oddziału.
Klinika
nr 3
– Nowa Huta: tu również przyjęcie zależy od rezultatu konsultacji wyników
badań. Nie można ich jednak przesłać mailowo, trzeba się z nimi stawić na
oddziale osobiście. Umawiam się więc tam na dzień następny.
No i to już koniec.
Możliwości się wyczerpały. Piżamka i szlafroczek będą na razie spały w domu. Okazuje się, że nie wystarczy się tylko przełamać, by zostać szpitalnym pacjentem na hematologii. Nie wystarczy nawet pogodzenie się z tym, że można z niego nie wyjść do domu przed Świętami.
Zaczynam się naprawdę
martwić. Próbuję umówić się prywatnie do jakiegoś sensownego hematologa,
ale najbliższe wolne terminy są na styczeń. No to kto mnie teraz obejmie
opieką? Noc spędzam w przekonaniu, że nikt.
A jednak się mylę.
Nazajutrz rano okazuje się, ze będą to Katowice. Wprawdzie miejsce na oddziale
się nie zwolniło, ale konsylium lekarzy orzekło, że mogę umówić się na wizytę w
ich poradni. Czuję się jakbym wygrała los na loterii.
Poradnia Hematologiczna, Chemioterapii Onkologicznej i Immunologii w Katowicach jest częścią kompleksu Szpitala Klinicznego Śląskiego Uniwersytetu Medycznego. Misja placówki brzmi: "Nowoczesna medycyna w zabytkowych murach". Hmm, to budzi u mnie pewne skojarzenia... Przyglądam się bliżej stronie internetowej kliniki i czytam: "Szpital ma ponad 100 lat, ale w tych murach uprawiana jest medycyna na najwyższym światowym poziomie". No cóż, dam radę... Dla mojej Rodziny. I dla siebie też...
Udaje mi się uzyskać termin wizyty tuż po Nowym Roku. I jestem najszczęśliwsza
na świecie! Będzie opieka lekarska dla mnie i Święta w domu. Będzie leczenie nawet
bez pobytu w szpitalu! Lepszego scenariusza w mojej sytuacji już chyba nie
można sobie wyobrazić. Chce mi się skakać z radości i uśmiecham się do
wszystkich wkoło wyrabiając z polecenia hematologów Kartę Leczenia Onkologicznego u lekarza pierwszego
kontaktu. Ci, którzy przyszli do niego z katarem, patrzą na mnie podejrzanie i z
ponurymi minami. Cóż, powinnam wiedzieć, że choroba to sprawa poważna i smutna.
Więc skąd we mnie tyle szczęścia? Nie wiem nawet, co miałabym odpowiedzieć. Widać szczęście ma wiele twarzy...
Tego roku wieczór Sylwestrowy spędzamy na Costa Brava. Miło przywitać Nowy Rok na plaży, choć tu w Katalonii nie jest to związane z żadnymi hucznymi obchodami. Dziewczyna Kacpra jest rozczarowana, bo tej nocy w Lloret de Mar nie udaje nam się zobaczyć nawet jednego rozbłysku na niebie. Zero fajerwerków!
W naszym apartamencie Niu D'or w Lloret de Mar, do którego w końcu tak się przyzwyczaiłam, że żal mi będzie wyjeżdżać z niego nazajutrz, Kacper otwiera na przywitanie Nowego Roku dwa szampany: jeden to tutejsza Cava - Semi Deco, a drugi - Blue Moscato, zakupiony głównie ze względu na urzekający kolor. Moi bliscy nie przepadają za takimi trunkami, więc pozostaję jedyną osobą wznoszącą toasty naprzemiennie raz jednym z nich, raz drugim. Za pomyślność w Nowym Roku...
