NAUCZYCIELSKIE DYWAGACJE

Zawód nauczyciela jest bardzo specyficzny.  I choć jestem z nim związana, to mój stosunek do nauczycielstwa nie jest stały i ściśle określony. Zmienia się w czasie w zależności od bieżących doświadczeń i stażu pracy w szkole.









Na początku mojej pracy zawodowej w ogóle się z nauczycielami nie identyfikowałam. Postrzegałam ich wciąż jakby z perspektywy ucznia, którym w swoim odczuciu dopiero co być przestałam. W pierwszej szkole, do której trafiłam, rzeczywiście sporo przedstawicieli grona pedagogicznego było w takim wieku, że śmiało mogliby mnie uczyć w przeszłości.  Ale tu nie tylko chodzi o stan metrykalny. Oni po prostu wpisywali się w mój stereotyp zawodu nauczyciela. A ja z głową pełną młodzieńczych ideałów wcale nie chciałam podążać w takim kierunku. Jak większość nowych pracowników w oświacie wierzyłam, że szkołę można zmienić.

Tyle, że w przeciwieństwie do nich, ja miałam ten komfort, że mogłam sobie powiedzieć: nie jestem nauczycielem. Czuję się wyłącznie pedagogiem szkolnym. Moja rola stawia mnie po stronie ucznia i to właściwe dla mnie miejsce.

I starałam się pracować sumiennie zgodnie z taką filozofią. Mimo że w tak zastanym i ukształtowanym gronie pedagogicznym moja siła przebicia była przeważnie niewiele większa od tej uczniowskiej. Ale czas działał na moją korzyść.

Pierwsza szkoła, w której pracowałam miała status: „do wygaszenia”. Na tym samym osiedlu kończono właśnie budowę nowej, a my mogliśmy do niej aplikować. Po kilkunastu miesiącach zaczęłam tam pracować. Nie doczekałam w starej szkole momentu jej wygaszenia, choć to nie była moja decyzja. Trzeba tam było jednak zwolnić miejsce dla tych, którzy nie mogli, czy też już nie chcieli zaczynać nowego rozdziału zawodowego w następnej placówce. Pozostawiłam więc większość starego grona w umierającej szkole i  przywitałam zmianę z odradzającą się nadzieją.

I nadeszły lata tłuste. Nowa szkoła z przeważającą ilością młodych nauczycieli miała zupełnie inną atmosferę niż placówka, do której trafiłam poprzednio. Nawet zatrudnienie z czasem pozostałych po jej wygaszeniu nauczycieli nie zmieniło sytuacji w jakiś zasadniczy sposób. Pokochałam moją pracę i nową szkołę z całego serca.
Pod kierownictwem bardzo otwartego dyrektora realizowałam swoje pasje, nabywałam nowe doświadczenia, rozwijałam się zawodowo.

Co prawda wciąż czułam się bardziej pedagogiem szkolnym niż przedstawicielem nauczycieli, ale już nie tylko że przestałam się od nich odżegnywać, ale także nawiązałam z nimi ciepłe, przyjazne relacje. Zaczęłam ich rozumieć. Zobaczyłam przeogromny trud nauczycielskiej pracy. Doszło do mnie, że to nie jest tak, że nauczyciele i uczniowie stanowią dwie strony barykady, a ja muszę się opowiedzieć po którejś z nich. To jedna szkolna społeczność, a moim zadaniem jest działać na rzecz porozumienia i jak najlepszej współpracy wewnątrz tej grupy.

To nie była łatwa praca. Ale dzięki niej dość dobrze zapoznałam się z drugą stroną medalu.  Zobaczyłam niedocenione starania nauczycieli. Poczułam na sobie, z czym mierzy się człowiek, który w relacjach z dziećmi, czy jego rodzicami daje z siebie wszystko, a mimo to traktuje się go jak wroga, wtrącającego się w życie tych, którzy próbują utrzymać jakieś często szkodzące wszystkim status quo. Doświadczyłam braku sprawczości i dotarło do mnie, że tak naprawdę nic, co mogłoby odmienić szkołę i wyrwać ją ze schematu, który już od dawna się nie sprawdza, nie zależy od nauczycieli. Zrozumiałam, jaką frustrację niesie praca, traktowana przez naszych klientów jako zło konieczne. I to chyba wtedy zaczęłam się utożsamiać z nauczycielami.

Czas płynął, lecz zamiast lepszych zmian było coraz gorzej. Każdego roku musieliśmy startować z czymś od nowa, bo przepisy oświatowe zmieniały się prawie z prędkością światła. Biurokracja rozrosła się do granic wytrzymałości. Wychowaliśmy pokolenie bardzo roszczeniowych rodziców, wymagających, by spełniać wszystkie ich, nawet najbardziej absurdalne, życzenia. Byliśmy coraz bardziej zmęczeni i zniechęceni tym wszystkim. Zarówno my, jak i nasza kolejna dyrekcja czuliśmy się tylko małymi, nic nie znaczącymi trybikami w ogromnej machinie, odpornej na wszelkie próby oddolnego reformowania.

W mojej głowie zapalił się wówczas dzwonek ostrzegawczy. Przestraszyłam się, że jeśli nadal będę tak bardzo nauczycielem jak dotychczas, to wyczerpią mi się wewnętrzne pokłady chęci do pracy w ogóle. Musiałam się trochę zdystansować do nauczycielstwa i przesunąć punkt ciężkości znów na zaangażowanie w rolę li tylko pedagoga szkolnego. To było lżejsze emocjonalnie do udźwignięcia i myślę, że dzięki temu przetrwałam, zwłaszcza w zawierusze trudnych dla mnie osobistych przeżyć. Podziwiam tych, którzy nie mając takiego komfortu jak ja, pozostali w oświacie.

Polska szkoła jest zła i coraz gorsza. Przeżyłam wszelkie reformy i zmiany, wprowadzane przez rządzące ekipy w ostatnich dziesięcioleciach i z całą odpowiedzialnością mogę stwierdzić, że każda z nich przyczyniła się tylko do degradacji istniejącej sytuacji. Nawet nie wiem, czy obecnie jest jakaś szansa, żeby to wszystko ponaprawiać.

Nie wymyśliłam tego jako podbudowę teoretyczną dla protestu pracowników szkoły. Kto mnie zna, ten wie, jak głośno mówiłam o kondycji polskiej oświaty, zanim jeszcze zaczęto go organizować. Na ten moment szkoła stała się miejscem, gdzie pracę można skwitować słowem: beznadzieja. Ostatnie tygodnie to był dla mnie czas, gdy musiałam wybrać, czy jeszcze chcę zawalczyć o lepsze jutro w oświacie, czy też może lepiej już uciec na wcześniejszą emeryturę.

Nie żałuję swojego wyboru. Mimo tego, że trzytygodniowy strajk był emocjonalnie bardzo trudny do zniesienia i pozbawił mnie lwiej części poborów w następnym miesiącu. Ale przynajmniej próbowałam zmienić świat na lepsze. Na ten moment mam świadomość, że polegliśmy w walce o siebie i nasze miejsce pracy. Ale podobno lepiej przegrać w dobrym towarzystwie niż wygrać w złym. Dziękuję więc moim koleżankom i kolegom, że mogłam to zrobić ramię w ramię z nimi. Nigdy wcześniej nie czułam się tak bardzo nauczycielem jak wtedy, gdy nas wspólnie opluwano i oczerniano za to, że przeciwstawiliśmy się temu, co złe.

Nie wiem, jak to będzie wyglądało dalej. Możliwe, że sprawdzą się słowa Magdaleny Raduchy, na które natknęłam się w internecie 15.04 (początek drugiego tygodniu strajku): 
"Szkoła po strajku już nigdy nie będzie taka sama - mówią nauczyciele. Obdarci z resztek godności zapowiadają, że są już innymi ludźmi. W ciągu ostatniego tygodnia zmieniło się wiele. Także ich podejście do pracy, jaką wykonują.
- W nagonce publicznej obdarto nas z miłości do zawodu. Pokazano nam, że nie warto się starać, bo ludzie widzą tylko wakacje, 18 godzin pracy przy tablicy. Nie widzą tego, co w sercu. To bardzo bolesna lekcja - mówi Wirtualnej Polsce pani Mirka, nauczycielka pracująca w przedszkolu. - W obecnej chwili czuję się przez rząd i społeczeństwo upodlona... A przecież dają mi pod opiekę to, co mają najcenniejszego w życiu - swoje dzieci - podkreśla.
Nauczyciele przejrzeli na oczy. Mają pracować dla pasji i misji? Zrodził się wewnętrzny bunt i może się to po strajku zmienić."
https://wiadomosci.wp.pl/strajk-nauczycieli-2019-szkoly-nie-beda-juz-takie-same-nauczyciele-bedziemy-wykonywac-minimum-pracy-6370593406769281a

Dziś usłyszeliśmy o rekomendacji dla strajku włoskiego. Czy potrafimy to wykonać w praktyce tego naprawdę jeszcze nie wiem, choć w pełni popieram pomysł kontynuacji protestu w jakiejkolwiek formie. Póki co przecież nic się nie zmieniło, oprócz tego, że do szkoły właśnie wróciły dzieci. Wbrew temu o co nas oskarża połowa Polaków (według sondaży), przyjęliśmy je z radością., bo zwyczajnie się za nimi stęskniliśmy. I tylko szkoda, że łatwiej by nam było, gdybyśmy tych naszych uczniów po prostu przestali lubić.

TESTOWANIE HOTELI I TERM NA PODHALU - Willa Helan, Grand Podhale Resort &Spa

Do Zakopanego wyjechaliśmy dwukrotnie w marcu. Pierwszy wyjazd był związany z możliwością wykorzystania zniżek na noclegi w serwisie podróżniczym, który przyznał nam rekompensatę za zeszłoroczny pobyt  w Izraelu. Tak trafiliśmy do Willi Helan. Pojechaliśmy tam w Dzień Kobiet, ponieważ mogliśmy wówczas zrobić użytek również z okazjonalnego rabatu na wejście do Term Bania.

Drugi pobyt, tym razem w ośrodku Grand Podhale Resort & Spa, miał związek z przyznanym dofinansowaniem w klubie travelowym. Wówczas trafiła nam się też możliwość zakupu voucherów do Term Chochołowskich, która pojawiła się na stronie słowackiego odpowiednika Grouponu.

W sumie wykorzystaliśmy wszelkie sposoby, jakie tylko się dało, obniżenia cen opisywanych wycieczek. Nakombinowaliśmy się jak przysłowiowe konie pod górę, żeby koszty wyjazdów dla naszej rodziny zmieściły się w granicach przyzwoitości. Jakoś się udało, co wobec utrzymujących się w marcu cen z okresu zimowego, było według mnie wielkim wyczynem.

Przeżyliśmy właściwie dwa podobne wyjazdy w ciągu miesiąca. Wykorzystaliśmy oba wolne weekendy od moich studiów  - następny będzie dopiero w czerwcu (oprócz oczywiście bezzjazdowej Wielkanocy i przedmaturalnej majówki). Odpoczęliśmy. Cieszyliśmy się górami i sobą.

*

W czasie obydwu wyjazdów mam tę samą refleksję. Patrząc na rozpościerające się za oknem góry, powtarzam mężowi słowa zachwytu nad nieskazitelnym pięknem otaczającego świata. Jak nieograniczoną trzeba mieć wyobraźnię, by stworzyć coś tak doskonałego?

Dobrze, że nie jestem Bogiem i nie mam przed sobą podobnie niesamowitego przedsięwzięcia, bo nawet cud by mi nie pomógł w wykreowaniu czegoś choć z grubsza podobnego do tego, co widzę wokół siebie (i czego dotąd nie oglądałam). Świat ma tyle nieprawdopodobnych twarzy, że człowiekowi niepodobna tego ogarnąć w ciągu swego krótkiego życia.

Mój mąż widzi trochę inaczej wielkość Bożego zamysłu. Największą wagę przykłada do stworzenia człowieka, który został wyposażony w zdolność zachwycania się dziełem Stworzyciela.

No tak, to racja. Gdyby nas nie było, to świat po prostu by się marnował, nie podziwiany przez nikogo. Jeśli o mnie chodzi Boże, to w kwestii podziwu, na mnie zawsze możesz liczyć.

Wierzę, że są różne drogi wiodące do duchowości. Każdy idzie swoją. Mój mąż po nawróceniu trzyma się ścieżki modlitwy, inni idą do celu na przykład poprzez kontemplację czy mistycyzm. Mam wrażenie, że moja droga prowadzi przez zachwyt. Nie dam się marnować światu. Doceniam Boże Twoje dzieło w każdej najmniejszej nawet cząsteczce.

*

Podobieństwo obydwu pobytów w Zakopanym nie ogranicza się tylko do pięknych widoków. Pora na porównanie odwiedzonych przez nas hoteli i term. Poniżej podaję wyniki naszego prywatnego i bardzo subiektywnego testu.

HOTELE

Tak się składa, że obydwa odwiedzone przez nas obiekty są nowe, położone w podobnej lokalizacji (w dzielnicy Olcza) i mają charakter rodzinny. Docieramy do nich późnym wieczorem po wizycie w termach. To tyle ogólnie o podobieństwach. Teraz szczegóły.

Willa Helan

Od samych drzwi robi dobre wrażenie  - ładny hol i pomieszczenia ogólnodostępne, dbałość o szczegóły wystroju. Recepcja sprawiająca wrażenie profesjonalnej.

Moja prośba o ładny widok na góry na pewno została przeczytana i uwzględniona w przydziale pokoju. Zaskoczeniem jest natomiast to, że jego kategoria nosi miano: EKONOMICZNY.

Ale to już nie wina hotelu, tylko pośrednika, który nam taką niespodziankę zaserwował. Recepcjonista proponuje wymianę pokoju na większy za dopłatą, ale nagle uruchamia się mój mąż, który, zmęczony po całym dniu, chce mieć jak najszybciej formalności za sobą:
 - Daj spokój - słyszę. - A co tam takie parę metrów. To nie ma większego znaczenia, przecież nie w takich warunkach już spaliśmy.

To prawda. Zaczynaliśmy jako niezwykle siermiężni turyści. Teraz jednak się już zestarzałam, a starość najwyraźniej potrzebuje innego komfortu niż młodość. I choć pokój ogólnie mi się podoba, to jednak te parę metrów robiłoby różnicę.

Ale wszystko to wybaczam Willi Helan wczesnym rankiem, kiedy widok ośnieżonych Tatr po prostu wyrywa mnie z łóżka. Nie jestem w stanie oderwać od nich oczu, a już o zamknięciu powiek i dalszym śnie nie może być mowy. Popijam kawę na naszym balkonie (tak, mamy balkon, czajnik, kubki i saszetki z kawą).

Jest tak wcześnie, że jeszcze przed śniadaniem udaje mi się pójść na spacer. I odnajduję tam przyczajoną już wiosnę, która bardzo nieśmiało czeka na swoją kolejkę po zimie.

Jaki to miły początek dnia, który potem rozkręci się według zakopiańskich standardów: Krupówki, wizyta na przykolejkowym targu, wjazd na Gubałówkę (omal zupełnie pustą). Na jej szczycie jeszcze czeka nas jakaś trochę kiczowata jak dla mnie wystawa.

"Wznosząca się nad centrum Zakopanego Gubałówka po raz drugi przeobrazi się w magiczną Krainę Światła, pełną iluminowanych rzeźb nawiązujących do podhalańskiej przyrody i tradycji. Z okazji 80-lecia kolei na Gubałówkę, teren wokół głównej stacji rozświetli aż 250 tys. ekologicznych, ledowych żarówek, które po zmroku stworzą prawdziwie bajkową scenerię" czytam w zapowiedziach tego wydarzenia na stronie http://www.pkl.pl/post/wyjatkowe-iluminacje-na-80-lecie-gubalowki.html

No cóż, co się komu podoba... Więcej atrakcji już nam nie trzeba.

Następnego ranka żegnamy Tatry i wyjeżdżamy w kierunku Pienin, na które chcemy jeszcze choćby popatrzeć przed powrotem do domu. Ale może o tym już innym razem...

Grand Podhale Resort & Spa 

Zaczyna się nieciekawie. Przed przyjazdem uprzedzam hotel o późnej porze zameldowania (po zamknięciu term). Przy okazji proszę o pokoje (tym razem chodzi o dwa) z ładnym widokiem na góry, jeśli to możliwe.
Dostaję odpowiedź, którą jestem lekko zdumiona:

Oczywiście jest taka możliwość ale według zasad serwisu Travelist dopłata do pokoju z widokiem na Tatry to 20 zł doba pokój. Proszę o informacje czy mamy dokonać zmian.

Odpisuję więc:

Tak, proszę.

Choć przyznać muszę, że nie mogę znaleźć takiej zasady ani w opisie obiektu w serwisie Travelist, ani w potwierdzeniu rezerwacji, które dostałam od serwisu.

Dla pewności sprawdziłam też Państwa ofertę w innym serwisie (Booking.com) i cena, która mi się tam wyświetliła na dzisiejszą noc (również za pokój ze śniadaniem i widokiem na góry) (...)  się specjalnie nie różni od tego, co ja zapłaciłam (...), mimo, że serwis Travelist oferował miejsca w Państwa obiekcie z jakąś wielką zniżką.

Potem następuje część dalsza mailowej dyskusji, z której dowiaduję się, że ta cena na Booking.com to za pokój deluxe, a pokój z widokiem na góry jest ok 30 zł droższy. No nie przekonuje mnie to, bo mam już na swoim telefonie zdjęcia, potwierdzające moje słowa, o czym informuję obiekt. Dyskusja się urywa. Jaki jest jej efekt? 
Na miejscu okazuje się, że nie muszę niczego dopłacać (po dopłacie wyszłoby, że cena z Travelistu za pokoje z widokiem na góry jest wyższa niż w Booking.com przy tej samej ofercie!). Na malutkiej recepcji, później niż przypuszczaliśmy (sporo czasu zeszło nam jeszcze na błądzenie w poszukiwaniu hotelu po ciemku), zostajemy obsłużeni przez przemiłego Pana, który ma swój udział w rodzinnym interesie. Prowadzi nas do pokoi (numer 31 i 33). 

Nasze dzieci otrzymują pokój deluxe (zgodnie z zamówieniem z Travelistu) - piękny duży, z imponującą łazienką. Widok niestety jest na ścianę sąsiedniego budynku, no chyba że ktoś bardzo mocno się wychyli przez okno - wtedy może ujrzeć skraweczek białego tatrzańskiego zbocza. Ale młodym ludziom to zdaje się za bardzo nie przeszkadzać.

Nasz pokój nie ma nic wspólnego z deluxe z możliwością dostawki (mimo, że taki był wykupiony również dla nas). Jest jeszcze mniejszy od tego w Helanie! (choć może to skosy ścian powodują takie wrażenie). 

Oczywiście balkonu nie ma (u dzieciaków zresztą też). Są za to: czajnik, kubki..., hmm... po herbatę lub kawę trzeba będzie rano skoczyć do sklepu. Jestem trochę podłamana, moja starość domaga się jednak jakiegoś deluxe. Ale nie chcę proponować nocnej przeprowadzki mężowi, który od razu po wejściu do pokoju zasypia ze zmęczenia. Postanawiam zaczekać do rana z prośbą o zmianę zakwaterowania. Przemiły pan z recepcji obiecuje wtedy zadzwonić do kogoś, kto robi pokojowy przydział. 

Tyle, że już o świcie sytuacja się zmienia. Z mroku wyłaniają się Tatry. I okazuje się, że z naszego mikro pokoju mamy po prostu panoramiczny widok! Jeszcze lepszy niż w Helanie, który też widzę z okna wprost na wyciągnięcie ręki.. Mąż łapie za aparat, by zrobić zdjęcia jeszcze przed wschodem słońca.

- Daj spokój - to o mojej propozycji przeprowadzki. Chyba już gdzieś to słyszałam. - Wolisz te parę metrów więcej czy też taki widok? Oki, zostałam przekonana.

Odwołuję u przemiłego pana akcję z wymianą pokoi. Rozpogadzam się. I od tego momentu dobry humor już mnie nie opuszcza ani na chwilę. Cieszę się tym, co mam. A wszystko zaczyna się układać nad wyraz miło (czyli kolejny plan  pod hasłami: Krupówki, przykolejkowy targ, wjazd na, tym razem przeogromnie zatłoczoną, Gubałówkę). Ale końcem marca na sztandarowym szczycie Zakopanego jest fajniej niż początkiem miesiąca - i słonko wreszcie grzeje, i towarzystwo dzieciaków bezcenne. 

A zamiast kontrowersyjnej atrakcji z iluminacjami tym razem mamy absolutny hit - na tatrzańskich halach zaczynają rozkwitać krokusy! Co prawda może nie jest ich jeszcze tyle, co w pełni sezonu, ale ja tam nie jestem maksymalistką - mnie do szczęścia wystarczyło to, co zobaczyłam w drodze do Doliny Chochołowskiej. 

Jak miło było posiedzieć na omszałym pieńku pośród łąki fioletowych kwiatów, otwierających swe płatki w słonecznych promieniach. To są właśnie te wspomnienia, które się przechowuje latami w pamięci, niczym w szkatułce, zapełnianej w dziecięcych latach skarbami z podróży.

Następne włożę tam późnym popołudniem. Podążając za propozycją Pana z obsługi (przemiłego - to już chyba pisałam), idę wówczas na spacer na rozpościerający się nad Olczą Bachledowy Wierch.

I gdy zachodzące słońce kładzie na ośnieżonych zboczach Tatr różowe cienie, to do oczu napływają mi słone łzy, a modlitwa za mojego ukochanego Bartusia sama zaczyna wypływać z ust. Mam nadzieję Synku, że tam z nieba możesz ze mną podziwiać ten oszałamiający pięknem świat tu na ziemi.

Staram się na maksa wykorzystać dzień do końca, bo już nazajutrz po wykwaterowaniu dzieciaki chcą jechać bezpośrednio do domu ("Tylko bez żadnego zwiedzania czegokolwiek po drodze, mamo!"). Wieczorem zapisuję się więc jeszcze na seans w hotelowym spa (tzn. na przysługujące mi 20 minut). Niestety tej atrakcji nie mogę zaliczyć do udanych. Ledwo siadam do jakuzzi, to ono się wyłącza i ani myśli ruszyć znowu (choć podobno jest to wszystko ustawione automatycznie). Z kolei w saunie mokrej jakoś mi za gorąco, a do suchej nie wchodzę, bo  jest prawie pełna i też na zapis, którego już wieczorem z braku miejsc zrobić nie można. Jako osoba rozpogodzona i w dobrym humorze od rana, macham na to ręką, choć na voucherze z Travelistu mam jasno napisane: "nielimitowane korzystanie z saun i jacuzzi (otwarte w godz. 17-20)."

 - Każdy coś przyciska w tym jakuzzi i potem są interwencje, że zepsute - komentuje sytuacje w spa Przemiły Pan. Wierzę mu i nie mam żadnych żali. Dość się przecież wysiedziałam w bąbelkach na termach. 

Rankiem żegnamy się z Przemiłym Panem i Kucharką (Gospodynią?), która upiekła domową szarlotkę na deser do niedzielnego śniadania. To właśnie ci ludzie decydują o atmosferze hotelu i nadają jej charakter rodzinnej gościny. Po raz drugi wyjeżdżam z Zakopanego zadowolona i zrelaksowana. 

Dzięki takiej obsłudze wybaczam hotelowi nawet to, że po powrocie do domu czytam w reklamie na stronie obiektu: 

"Pokoje 2 osobowe Deluxe

Pokoje 2 osobowe typu Deluxe to pokoje o podwyższonym standardzie urządzone 

w stylu góralskim z przepięknym widokiem na Tatry"

*

TERMY

Oczywiście zasadniczym celem naszego pobytu nie było testowanie hoteli w Zakopanym tylko skorzystanie z term na Podhalu. W tej kategorii również zrobiliśmy osobiste porównania. W rankingu wzięły udział:

1. Terma Bania w Białce Tatrzańskiej;
2. Chochołowskie Termy (oczywiście w Chochołowie);

3. Termy Gorący Potok w Szaflarach - siłą rzeczy braliśmy to miejsce pod uwagę w porównaniach, gdyż początkiem marca odwiedziły je nasze dzieciaki, a i my pamiętaliśmy dobrze obiekt z wizyty w towarzystwie Ani i Bartka w ostatnim wrześniu jego życia.

The winner is... Terma Bania! (przynajmniej dla mnie i dzieciaków). Zadecydowała o tym chyba głównie... sztuczna fala - przyznam szczerze, że to była taka atrakcja, którą z trudem opuściliśmy. Myślę, ze odezwała się przy tym nasza niegasnąca miłość do morza. Wielki plus także za strefę relaksu, gdzie można odpocząć od hałasu, jaki jednak powodują milusińscy podczas zabaw w wodzie. Tym, co trochę natomiast psuło ogólne wrażenie było otoczenie termy. Wprawdzie widok na Tatry piękny, ale dodatkowo mamy tu niestety do czynienia z atrakcjami w postaci placów budowy z dwóch stron basenu zewnętrznego. Zresztą cała Białka rozrasta się w każdą możliwą stronę i przestaje przypominać spokojną podhalańską wioskę, jaką jeszcze do całkiem niedawna była.

Faworytem natomiast mojego męża w kategorii: Najlepsze termy był Rwący Potok, a to z powodu najcieplejszej, przynajmniej zdaniem oceniającego, wody ze wszystkich basenów zewnętrznych. Mnie natomiast w Szaflarach zabrakło pomieszczenia pod dachem nad głową, gdzie można byłoby się schronić, gdy zaczął nas moczyć mżący wrześniowy deszczyk. Choć przyznać muszę, że wysoka temperatura wody też mi bardzo odpowiadała.

Chochołowskie Termy odwiedziliśmy jako ostatnie i być może już mieliśmy pewien przesyt kąpielowy. Nie umiem inaczej sobie wytłumaczyć, dlaczego jakoś tak nie do końca doceniliśmy ten najnowszy i reklamowany jako największy tego typu obiekt na Podhalu. Nie należy się jednak sugerować tym, że nikt z naszej czwórki na niego nie zagłosował. Chochołowskie Termy robią wrażenie swoim ogromem, rozmachem basenów zewnętrznych na dwóch poziomach, a przede wszystkim przepięknym widokiem na Tatry. No i mają jeszcze coś, czego nigdzie indziej nie ma - beczki z siarkową wodą - dla regeneracji chrząstki stawowej w moich kolanach podobno nieocenione. A przecież oprócz relaksu spodziewam się po wizytach w termach właśnie dobroczynnego wpływu na zdrowie.

*

Ranking odwiedzonych hoteli okazał się trudniejszym zadaniem. W sytuacji, gdy mnie podobał się bardziej wystrój jednego, a mężowi drugiego z obiektów, musieliśmy przyznać miejsca ex aequo. Rzeczywiście faktem jest, że obydwa hotele są porządne i warte swojej ceny, choć może wolałabym, żeby tak nie było, (bo bez promocji pewnie byśmy ich nie odwiedzili).  Przy ich standardzie trudno liczyć na to, że kiedyś będzie w nich taniej. Zresztą, wydaje się, ze oba obiekty nastawione są na turystów, którzy raczej nie mają problemu z kosztami noclegu. I chyba takich podróżujących jest coraz więcej, nie tylko przecież w Zakopanym.





Myślę też o tym, że i my jako turyści przeszliśmy dużą zmianę. Wiek na pewno zrobił swoje, ale i nasze wymagania się zmieniły. W czasie kolejnych podróży poznaliśmy inne standardy niż te, które kiedyś obowiązywały na Podhalu w pokojach typu: u czyjejś teściowej, czy też w pomieszczeniach przechodnich lub ozdobionych meblościankami, modnymi w latach siedemdziesiątych. Nie chcę już wyjeżdżać do takich miejsc.

Podhale się zmienia. To na pewno kosztuje i turyści tacy jak my z trudnością za tym nadążają. Jednocześnie jest wielu innych podróżujących, których to przyciąga jak magnes. 

Na pewno obecnie okolice Zakopanego mają o wiele więcej do zaoferowania niż kiedyś. Region rozwija się błyskawicznie. Ludzie bez trudu znajdują zatrudnienie i są coraz zamożniejsi. Trudno byłoby źle ocenić takie zjawiska - to na ogół pozytywne zmiany. I po prostu trzeba do nich przywyknąć ze wszystkimi ich również mniej atrakcyjnymi konsekwencjami.

Ps. Autorem kilku zdjęć (np. z księżycem, pieńkiem) jest mój mąż.