POWRÓT DO PRACY

Powrót do pracy okazał się niełatwym zadaniem. Nawet jeśli prowadzący lekarz poświadczył na piśmie zakończenie leczenia, to i tak należało się przebić przez badanie kontrolne w medycynie pracy, co zajęło mi większość ubiegłego tygodnia. Ale wreszcie szczęśliwie doczekałam dnia, który stał się nowym początkiem kolejnego rozdziału szkolnego życia.

Oczywiście będę jeszcze jeździła do Poradni Hematologicznej na badania kontrolne (pierwsze już pojutrze), ale mam nadzieję, że coraz rzadziej. Moja Karta Leczenia Onkologicznego została oficjalnie zamknięta, co przesunęło mnie z leczenia do obserwacji, czyli w zupełnie inną grupę pacjentów.

Naprawdę bardzo trudno mi zrozumieć to, co działo się w moim życiu przez ostatnie miesiące. Lekarz orzecznik ZUS-u, z którym miałam okazję (tzn. przymus pod rygorem przerwania mojego zwolnienia lekarskiego) spotkać się przed feriami, orzekł, że wszystkie moje choroby są następstwem traumy po utracie syna. Być może jest w tym dużo prawdy (trafiłam chyba na wyjątkowo ludzkiego orzecznika – pani doktor załamał się głos, gdy wspomniała o wychowującej ją babci, która też zmagała się z taką stratą).

Sama zresztą też doszłam już wcześniej do podobnej hipotezy. Przez wiele miesięcy po śmierci Bartka próbowałam stłumić swój ból za pomocą leków psychotropowych. Pomagały mi, ale uspokajając moją obolałą duszę, działały także i na ciało. A ono zdaje się też chciało wyrazić, jak bardzo nim wstrząsnęło to, co się wydarzyło w naszej rodzinie.

Gdy pracowałam w nieistniejącym już Społecznym College’u Biznesu i Języków Obcych, to w ramach ciekawostki z zakresu psychologii zaznajamiałam moich słuchaczy z listą stresujących wydarzeń życiowych. Opracowali ją dwaj amerykańscy psychiatrzy – Thomas Holmes oraz Richard Rahe w 1967 roku. 

Omówienie ich badań w uproszczeniu znajduje się na  stronie https://www.polityka.pl/galerie/1672018,1,15-najbardziej-stresujacych-wydarzen-w-zyciu-czlowieka.read

 „Każdej ze stresujących sytuacji badani przyznawali punkty na skali „bardzo – mało stresujące” (100 punktów to kraniec „najbardziej stresujące”, im mniej tych punktów, tym mniejszy stres).”

Dzięki temu stworzono uszeregowaną listę złożoną z 44 pozycji (stresorów). Które ze stresujących  wydarzeń życiowych miało najwięcej punktów? Możemy się o tym dowiedzieć z dalszej części tekstu:

„szczególnie dotkliwe są te doświadczenia, które wiążą się z jakimś kresem, chwilową lub bezpowrotną utratą bliskich osób. Najczęściej takie, na które nie ma się wpływu. Co istotne, niektóre z tych doświadczeń były trudne dla naszych przodków i pozostają takimi do dziś. Do pewnych okoliczności człowiek nie przywyknie i żadne procesy ewolucyjne go nie uodpornią…”  Ale to nie jest zapewne dla nikogo żadnym zaskoczeniem.

„Na pierwszym miejscu, jako najbardziej traumatyczna sytuacja, znalazła się śmierć małżonka (chociaż moim zdaniem, ex aequo na pierwszym miejscu powinna znajdować się śmierć dziecka)" - trudno by mi było nie zgodzić się z opinią ze strony https://www.sensity.pl/wplyw-stresujacych-wydarzen-zyciowych-na-zdrowie/

Ale już niektóre z dalszych pozycji  po przeanalizowaniu listy mogą zaskoczyć:

1. Śmierć współmałżonka 100
2. Rozwód 73
3. Separacja lub rozstanie 65
4. Pobyt w więzieniu 63
5. Śmierć bliskiego członka rodziny 63
6. Ciężka choroba lub wypadek z uszkodzeniem ciała 53
7. Ślub 50
8. Zwolnienie z pracy/bezrobocie 50
9. Pojednanie z małżonkiem 45
10. Przejście na emeryturę 45
11. Znacząca zmiana stanu zdrowia lub zachowania członka rodziny 44
12. Ciąża 40
13. Problemy seksualne 39
14. Pojawienie się nowego członka rodziny 39
15. Poważna zmiana w pracy lub reorganizacja firmy 39
16. Zmiana statusu finansowego 38
17. Śmierć przyjaciela 37
18. Zmiana stanowiska pracy 36
19. Konflikty w rodzinie 35
20. Wysoki kredyt lub poważne obciążenie hipoteki 31
21. Problemy z hipoteką/odmowa kredytu 30
22. Napad, kradzież, włamanie 30
23. Awans w pracy lub degradacja stanowiska 29
24. Syn/córka opuszcza dom rodzinny 29
25. Kłopoty z teściową lub teściem 29
26. Wybitne osiągnięcia osobiste 28
27. Podjęcie lub utrata pracy przez współmałżonka 26
28. Rozpoczęcie lub zakończenie nauki 26
29. Znacząca zmiana warunków życia 25
30. Znacząca zmiana nawyków 24
31. Kłopoty z szefem 23
32. Zmiana godzin lub warunków pracy 20
33. Zmiana miejsca zamieszkania 20
34. Zmiana szkoły 20
35. Znacząca zmiana dotychczasowych rozrywek 19
36. Znacząca zmiana aktywności religijnych 19
37. Znacząca zmiana kontaktów towarzyskich 18
38. Niewielka pożyczka 18
39. Znacząca zmiana przyzwyczajeń dotyczących snu 16
40. Znacząca zmiana dotycząca kontaktów z rodziną 15
41. Znacząca zmiana sposobu odżywiania się 15
42. Urlop 13
43. Święta spędzone z rodziną 12
44. Niewielkie wykroczenie prawne 11

Co ważne w tej teorii? „Zdaniem Holmesa i Rahe istnieje silna zależność między siłą stresora a prawdopodobieństwem zapadnięcia na poważną chorobę. Kiedy łączna siła stresorów wynosi od 200 do 300 punktów, prawdopodobieństwo zachorowania w ciągu 2 lat na poważną chorobę wynosi 51 proc.” http://zwierciadlo.pl/psychologia/skala-stresu-wg-thomasa-holmesa-i-richarda-rahe

W moim przypadku ta teoria sprawdziła się w pełnej rozciągłości, niestety. Zachorowałam całkiem poważnie. I tylko Bożej pomocy zawdzięczam wyrwanie się z chorobowych szponów. Dzięki Ci za uzdrowienie Panie. Nie proszę Cię o uwolnienie ze wszelkich stresów, bo to byłoby jak prośba o uwolnienie z życia w ogóle. Ale nie sięgaj już nigdy w górne rejestry skali, bo mam szczerze dosyć zajmowania tam pozycji liderki.

Wróciłam do pracy. Nowe początki to znów kolejne punkty na skali siły stresu, które będą się sumować (między innymi z tymi, które mogę sobie przypisać z powodu ostatnich chorób). Już prawie słyszę jak nabijają się w mojej puli ponownie. I trudno temu w jakiś sensowny sposób przeciwdziałać. A obawa przed „powtórką z rozrywki” rośnie. 




W moim zawodzie często mówimy swoim klientom: „zadbaj o siebie”. A wtedy oni najczęściej pytają: „ale jak?” No właśnie - pora się zastanowić, jak przełożyć tę radę na swoje życie...