Po drodze / en el camino: SERBIA - PRZEZ GUČĘ DO MACEDONII

Poprzedni odcinek: SERBIA - RELAKS DLA CIAŁA I BALSAM DLA DUSZY - Ovčar Banja

https://podobrejdrodze.blogspot.com/2019/10/serbia-ovcar-banja-wkrotce.html

💟

Bałkany – 34 dni na 34 - tą rocznicę ślubu - odcinek dziewiąty - SERBIA, MACEDONIA

Dzień podróży: 9 (30.07)

Jak będzie później opowiadał mój mąż, na Bałkanach zauważyliśmy, że każde najmniejsze dobro wniesione przez nas w świat, odpłacało w zwielokrotniony sposób. I to w trybie natychmiastowym. Nie od razu się w tym połapaliśmy. Na początku to było jak w reklamie, z którą prawie dwa lata wcześniej wystartowała firma Wawel: „Czujesz się dobrze, czynisz dobrze”. Bo przecież nie ze względu na potencjalne korzyści staraliśmy się być uczynni i przydatni ludziom w tak gościnnym rejonie świata jak Bałkany.

Na zakończenie pobytu w Serbii postanawiamy jeszcze zobaczyć Gučę. I nie dlatego, że zainspirowała nas wycieczka, która znalazła się w czytanym mi odcinkami przez męża wpisie na blogu Dominiki Mróz. My po prostu uwielbiamy trębaczy! Mąż od dawna już marzył o tym, żebyśmy kiedyś przyjechali na ich, odbywający się w Gučy, festiwal. Ale jakoś nigdy nie było nam w takim okresie „po drodze”.

Teraz też czas jakby nie ten, co potrzeba. Do Festiwalu Trębaczy został jeszcze tydzień, a my właśnie przemieszczamy się do Macedonii. Lecz cóż, ostatecznie uznajemy, że lepiej wcześniej niż wcale:), choćby to się miało skończyć tak, jak w przypadku blogowej historii męża Dominiki Mróz, który ani nie usłyszał w Gučy dźwięku trąbki, ani też nie było mu dane spotkać żadnego trębacza, choć z takim marzeniem się tam udał.

No więc jedziemy, choć to znów nie bardzo na trasie do Macedonii. Po drodze zabieramy z przystanku autostopowiczkę – elegancką panią w średnim wieku, jak się okazuje, boli noga, musi dotrzeć do lekarza w Gučy.

W czasie jazdy kobieta dużo opowiada (po serbsku) o słynnym festiwalu. I nie wiem, czy ją dobrze rozumiem, ale zdaje mi się, że sama przedstawia się jako osoba, biorąca w nim udział. Już czuję się wyróżniona przez los – oto zesłał w nasz samochód trębaczkę z Gučy:). Jeszcze w przedbiegach dostaliśmy więcej niż mąż Dominiki Mróz.

A potem jest już tylko coraz lepiej. Pani wycałowuje mnie na pożegnanie, a następnie wjeżdżamy do centrum Gučy pod znany pomnik trębacza i ... widzimy cały zespół, złożony z takich muzyków, który akurat wyszedł się fotografować w tym miejscu!

Jesteśmy tak szczęśliwi, jakby ktoś przygotował to widowisko specjalnie dla nas. Panowie ze swymi instrumentami różnej wielkości są nawet wystrojeni w stroje regionalne! A dla mnie przedstawiają one zawsze powód do zachwytu. Fotografuję jak w transie.

A potem przysiadamy w Cafanie Central na przeciwko pomnika trębacza i... robimy stamtąd dalszą konkurencję profesjonalnemu fotografowi:). No i oczywiście raczymy się przy tym pyszną kawą. W końcu trębacze odchodzą do swoich spraw, a my dziękujemy im w myślach za tę obecność tu i teraz.

Ruszamy dalej przez Gučę, by chwilę potem znów przystanąć, tym razem w miejscu, gdzie odbywa się festiwal. A tam, wewnątrz budynku przy scenie... no nie, nie wierzę... I pokrzykuję z podniecenia natychmiast na męża, który jeszcze nie wysiadł z samochodu. Nakłaniam go, choć nie powinnam, do pośpiechu, bo boję się, że magia nie będzie trwała wiecznie. A chcę, by pochwycił chwilę, o której marzył i on, i mąż Dominiki Mróz.

W budynku jest próba zespołu trębaczy. Siedzimy, słuchamy skocznych dźwięków i nie możemy uwierzyć swemu szczęściu.

- Zdaje mi się, że to ta pani z autostopu bardzo chciała nam podziękować za podwózkę – chyba zaczyna coś do mnie docierać:)

I w tym momencie podróży rozstajemy się z Dominiką Mróz, dziękując za ten wspólnie przebyty odcinek!. Po powrocie do domu widzę kolejny jej wpis na blogu, z którego wynika, że jednak jakiś czas temu udało im się wraz z mężem odwiedzić Gučę w czasie Festiwalu Trębaczy.

Zachęcam do przeczytania tej relacji, bardzo dużo tam informacji, które można wykorzystać, przygotowując podobny wyjazd. Cieszy mnie spełnione marzenie blogerki i ufam, że nasze też się kiedyś ziści.

Na razie zaś pędzimy dalej. Droga przed nami daleka, bo musimy objechać Kosovo, a Guča pochłonęła jednak sporo czasu. Robimy tylko jedną przerwę w podróży – w Eтно кућа Eрић (fotorelacja) kupujemy wreszcie serbskie wino, co wygląda na obiecującą perspektywę w przeciwieństwie do naszych monastyrskich eksperymentów. Choć finalnie zdaje mi się, że wino było co nieco przereklamowane:).

Do Macedonii zbliżamy się już późnym popołudniem. Zastaję ją taką, jaką pamiętam sprzed lat. Obrośnięte pożółkłą trawą góry sprawiają tak samo surowe wrażenie, jak podczas przejazdów tranzytem do Grecji.

Po raz pierwszy w podróży decydujemy się jechać autostradą – lubimy wiejskie drogi, przy nich zawsze życie mieszkańców jest bardziej autentyczne, ale zdecydowanie nie mamy ochoty błądzić w środku nocy w poszukiwaniu Monastyru Joakima Osogovskiego, gdzie zarezerwowaliśmy następny nocleg.

Docieramy tam już po ciemku, na szczęście dojazd jest dość dobrze oznakowany, a Macedończycy chętni do wskazywania właściwego kierunku. Zanim dopełnię rezerwacyjnych formalności, natknę się na życzliwą Serbkę ze Stanów, która pokaże mi, jak zaopatrzyć się w wodę do toalety. Potem poznam też jej polskojęzyczną rodzinę.

W monastyrze tego dnia jest awaria. Po całym dniu w upale, brak wody stanowi dosyć dotkliwie odczuwaną niedogodność. Ale przecież ta podróż jest, by cieszyć... Więc cóż, wprawdzie brudni, ale uradowani, oglądamy tego dnia przed zaśnięciem jeden z najwspanialszych widoków w podróży. Okna naszego pokoju wychodzą na pogrążony we śnie nocy letniej przepiękny Monastyr Osogowski.

WITAMY W MACEDONII!