Po drodze / en el camino: PRZYSIADANIE PRZED DROGĄ

Pół roku po śmierci Luny w domu znowu zamieszkał piesek. Wprawdzie na bardzo krótko, ale wystarczyło, żebym sobie uświadomiła, jak strasznie brakuje mi takiego domownika.

Wiki z Kacprem wyjechali na kilka dni do Zakopanego, świętować swoją kolejną rocznicę i zostawili nam pod opieką Gacusia. Nie minęło kilka godzin, a ja już byłam w nim zakochana po uszy.

Znów miałam kogoś, kto wlepiał we mnie ślepka od rana do wieczora, dreptał za mną krok w krok, do kogo mogłam przemawiać, ile tylko dusza zapragnęła. Przytulanie, głaskanie, wciskanie się na kolana - nawet moje ciało zareagowało na to wszystko rozluźnieniem spięcia, przytłaczającego mnie przez ostatnie miesiące.

Przypomniało mi się też, dlaczego tak cenię sobie towarzystwo psiaków - po prostu jestem, jak one, zwierzęciem stadnym. Do sporej w ostatnim czasie dawki samotności przywykłam i nie narzekam na nią w przesadny sposób, ale to, co naprawdę mnie uszczęśliwia, to czyjaś stała obecność. Nawet od męża tego nie sposób oczekiwać:) - zwłaszcza od mojego, który akurat ostatnio prawie się nie przemieszcza:(, natomiast pies spełnia potrzebę bycia z kimś po całości:)

Ach, ileż te dni z Gacusiem miały w sobie radości. Spacery nad rzekę, aż trudno w to uwierzyć, uskutecznialiśmy sześć razy dziennie, bo mały czworonóg ma w genach najwyraźniej coś z psa gończego i być może myśliwskiego zarazem - bieganie, skakanie, szukanie patyków to jego najmilsze zajęcia. Był więc ruch do kompletnego wykończenia, mnóstwo zabawy i śmiechu.

Nie przeszkadzało nawet to, że moje ukochane kiedyś miejsce nad rzeką u progu wiosny wciąż wygląda jak żałosna, płowo - bura pustynia. Niewiele pomogło, gdy w przeddzień wyjazdu Gacusia przyprószył ją śnieg - zmieniła tylko kolor. Ale staram się znaleźć w tym jakiś pozytyw - przynajmniej nie było stresu, że piesek zginie gdzieś z pola widzenia, zaszywając się w krzakach. Tam już po prostu nie ma teraz krzaków:(

W każdym razie i tak tym razem nic nie było w stanie zepsuć radości. Nawet oglądając uroki Zakopanego, uchwycone przez Wiki na przesłanych mi przepięknych fotkach, nie żałowałam, że nie jestem na takim wyjeździe.

Moja radość tym razem była w domu. Wespół w zespół z Gacusiem.

Nasze radosne stadko okazało się też wielką atrakcją dla Maćka. Nawet do tego stopnia, że mój słodki kotek postanowił na czas pobytu Gacusia... przemienić się w psa. Towarzyszył nam na wszystkich spacerach - czasem zupełnie oficjalnie, a czasem tylko, zwłaszcza gdy przyłączał się do nas Maksiu, śledząc nasze poczynania z obranego przez siebie punktu obserwacyjnego. Najbardziej rozbawiło mnie, gdy podczas zabawy w aportowanie, wzorem psiaka, pobiegł za jednym z patyków:)

Widząc moją radość z obecności Gacusia, Kacper zaczął przebąkiwać o jakimś szczeniaku dla mnie. Ale ja nie mogę się na to zdecydować. Jeszcze nie teraz. Teraz mam jednak nadzieję, że świat kiedyś wróci do normalności, a ja będę go mogła w końcu eksplorować, póki mi sił i zdrowia wystarczy. Tak długo na to czekałam. Przykro by mi było nie zrealizować swoich planów nawet na emeryturze, która zbliża się wreszcie wielkimi krokami:)

Dużo o niej myślę ostatnio i czuję, że gdzieś we mnie już zaczął się proces rozstawania z tym, co stanowiło istotną, a okresowo nawet zasadniczą część mojego życia przez ponad 30 lat. Właściwie więc chyba dobrze się składa, że w tej szkole ostatnio tak mi się trudno pracuje. Być może dzięki temu rozstanie z rolą pedagoga przebiegnie bez specjalnego żalu.

Czuję, że nadchodzi czas na zmiany, teraz chciałabym jak najszybciej zakończyć studia psychologiczne i zacząć wreszcie praktykować jako psychoterapeutka. Nie to, żebym się miała zamiar znów wpychać w jakieś etaty, coraz częściej myślę o własnej praktyce psychoterapeutycznej na zasadzie paru, parunastu godzin w tygodniu. Zasiedziałam się w strefie komfortu, która już od dawna nie jest komfortowa. Pora, by z niej wyjść)

Wiosna jest dobrym czasem na różne zmiany i początki. Nawet taka jeszcze niezdecydowana, którą czasami, mimo wciąż zimowego krajobrazu, daje się tylko wyczuć w powietrzu. Nawet, jeśli samopoczucie po wyjątkowo trudnej zimie jest jeszcze takie sobie. Nawet jeśli na pytanie Ani, co u mnie, odpowiadam:

Średnio jakoś, ledwie mnie puściła zimowa depresja, a już mi się zaczęło przesilenie wiosenne😃

Tej wiosny przebudzenie do życia było wyjatkowo przyjemne i miało postać rasowego kundelka, jak podsumowała (zresztą bardzo słusznie) Gacusia moja najbliższa sąsiadka.