NIEŁATWE RELACJE

Choć jestem osobą wierzącą, to moje relacje z Bogiem nie należą teraz do łatwych. Kiedyś wszystko było proste – wzrastałam w wierze najpierw w rodzinie, później nasz wiejski Proboszcz przyciągnął mnie do wspólnoty przykościelnej. W czasie studiów Kościół był ogromnie ważną instytucją dla całego otoczenia, z którym miałam wówczas do czynienia. Kształtował opinie i wyznaczał myślenie w okresie walki z komuną.

Pogubiłam się po ślubie, gdy mój mąż zdeklarował się jako osoba niewierząca. Brakło mi sił na samotne podążanie z zapałem wymagającą chrześcijańską ścieżką. Nie byłam na tyle mocna, by przebijać się ze swymi racjami często w niesprzyjających warunkach. Wiara wprawdzie nie przygasła, ale praktyka przestała ją potwierdzać.

W końcu odchowałam dzieci, osiągnęłam wszystko, czego można było dokonać w swoim zawodzie, zdobyłam jakąś stabilizację materialną. Trochę to u mnie trwało i w międzyczasie stałam się dojrzałą kobietą. Wtedy rozpoczęłam okres dynamicznego osobistego rozwoju. Z wielką otwartością przystąpiłam do samodoskonalenia w każdym wymiarze, jaki tylko miałam okazję rozwijać. I wówczas, dzięki bliskiej znajomej, trafiłam między innymi na kurs pogłębiający i ożywiający wiarę. Poczułam, że to coś dla mnie, wcale nie z racji wiedzy tam przekazywanej. Wróciłam do Wspólnoty i doszło wreszcie do mnie, jak bardzo mi tego brakowało przez te wszystkie lata, gdy byłam od niej daleko.

To właśnie po którymś z początkowych spotkań tego kursu poczułam powołanie do pracy w hospicjum. Późnym wieczorem wracałam do domu jedną z głównych ulic, prowadzących z centrum miasta i po prostu weszłam prawie na hospicyjne schody. Nigdy wcześniej, nie zauważyłam tej placówki na swojej drodze, nawet nie wiedziałam, że znajduje się ona w naszym mieście. Tamtej jesieni doznałam olśnienia. Pomyślałam, że nic nie dzieje się przypadkiem. To dlatego teraz podjęłam tak szybką decyzję, że będę uczestniczyć w szkoleniu dla wolontariuszy hospicjum, które wyszukał mój mąż w sąsiednim mieście.

Nie zawsze możemy tam jechać we dwoje. Na ostatnie spotkanie przybywam mocno spóźniona, bo tego dnia miałam również szkolenie ze strażakiem w szkole. Wpadam zziajana i zmęczona na salę zajęć i od razu zaczynam się irytować. Szkolenie z psychologiem ma bowiem taką formułę, że wszyscy się przedstawiają, a prowadząca to komentuje. „Nic się tu dziś nie dowiem” – myślę coraz bardziej podenerwowana. – „ Nie warto było szaleńczo jechać prawie „na sygnale” przez ostatnie pół godziny i maksymalnie się dociążać bez możliwości złapania oddechu między zajęciami w dwóch odległych od siebie placówkach”.

Z kursu wychodzę jednak z zupełnie innymi odczuciami.

- Tak, to było niezwykle cenne – mówię znad talerza z pizzą do męża, który zadbał o to, bym wreszcie tego dnia zapełniła czymś swój żołądek w pobliskiej karczmie. – Poznałam przecież ludzi, z którymi kiedyś może będę w hospicjum pracować.

Ich historie niebywale mnie poruszyły. To niesamowite, jak bardzo te osoby się otworzyły przed pozostałymi uczestnikami grupy. Każdy z nich to nowa, nietuzinkowa opowieść. Są wśród nas ludzie rozmaitych profesji i w różnym wieku – doświadczeni przez życie chorobami swoimi i najbliższych, często też ich śmiercią., a także licealni idealiści, chcący odnaleźć w życiu wartości, które na początku dorosłej drogi życia uważają za najważniejsze. W każdej z tych osób odnajduję jakąś cząstkę własnej historii, co napełnia mnie mieszanką  zaskoczenia z zadziwieniem. I jest wzruszenie, i czasem leją się łzy, sama mam trudność z ich powstrzymaniem, gdy wspominam tym ludziom o Bartku. Nie mówiłam o nim z nikim przez ostatnie miesiące. To wciąż trudne, więc staram się nie otwierać swoich ran. Tylko sama z sobą ostatnio rozmawiałam o tym, co boli. Tym bardziej jestem zaskoczona, że udało mi się zaufać nieznajomej grupie przyszłych wolontariuszy.

Gdy mój syn umarł, zrobiłam mnóstwo dziwnych rzeczy i nawet nie starałam się siebie przed tym powstrzymać. To było działanie jakby w impulsach, bez zastanawiania się nad jego sensem. Wypływało ono ze mnie falami (rozpaczy), których pewnie i tak nie dałoby się zahamować.

Podczas pożegnania w zakładzie pogrzebowym wyposażyłam mojego ukochanego syna w kilka pamiątek na ostatnią drogę w jego ziemskim ciele. Napisałam też list, który włożyłam w kieszeń wizytowego garnituru, założonego Bartkowi do trumny. Choć adresatem było moje dziecko, to tak naprawdę wyrzucone z siebie ze łzami słowa skierowałam do Boga. Teraz piszę je w myślach kolejny raz. 

Panie,

choć absolutnie się nie zgadzam z tym, co się stało, to jednak chcę Ci podziękować. Za to, że przez te ostatnie 25 lat mogłam być mamą Bartka...

I właśnie z tego względu staram się wybaczyć Bogu to, na co zezwolił.
Czy dwadzieścia pięć lat to dużo? Dla mnie na pewno nie - uważam za potwornie krzywdzący fakt, że mojemu dziecku nie było dane przeżyć nawet własnych rodziców. Ale trzy miesiące po śmierci Bartka kolejna matka z naszej Wspólnoty traci synka. Karolek przeszedł na drugą stronę życia po kilkumiesięcznej chorobie. Jego rodzice mogli z nim być zaledwie trzy latka. W porównaniu do tych ludzi, my z mężem i tak mieliśmy znacznie więcej czasu i szczęścia.

Panie, wiem, że Ty także masz kłopot z naszą relacją. Nie jestem zainteresowana rolą Hioba, choćbyś nie wiem jak bardzo chciał mnie w nią wtłoczyć. Choćbyś nie wiem co obiecywał.

 „Zatem Pan przywrócił to, co było pobrane Ijobowi, gdy się modlił za przyjaciół swoich; i rozmnożył Pan wszystko, cokolwiek miał Ijob, w dwójnasób (...) A tak Pan błogosławił ostatnim czasom Ijobowym, więcej niż początkom jego (...) A umarł Ijob, będąc starym i dni sytym.”

https://pl.wikisource.org/wiki/Biblia_Gda%C5%84ska/Ksi%C4%99ga_Hioba_(ca%C5%82o%C5%9B%C4%87)

Nie Panie, nie jestem Hiobem. Nie pragnę niczego w dwójnasób. To wszystko, czego mi brakuje, to tylko moje dziecko, które za Twoim pozwoleniem zabrała mi śmierć. Jakże mógłbyś mi to kiedykolwiek wynagrodzić? Czym? W jaki sposób?
Zresztą nawet nie jestem tego ciekawa. Nie musisz mi odpowiadać...

Do przyjrzenia się jesienią: http://www.wydawnictwo-zielonka.pl/edu/drzewa/jarzab_maczny.html
(ten okaz jest z okolic mojej szkoły)