Wydaje mi się, ze dzień
oficjalnego ogłoszenia mojego uzdrowienia nadchodzi wielkimi krokami!
Przedwczoraj odebrałam wyniki badania tomograficznego – są dobre! Węzły chłonne
i śledziona się nie powiększają, a dodatkowo znikły (!) podejrzane zmiany w tej
ostatniej, które pojawiły się już w trakcie leczenia. Udało mi się też spotkać
z prowadzącą mnie Panią Hematolog. Miałam szczęście, że dostałam się pod jej
opiekę. Potwierdzają to opinie leczonych przez nią pacjentów, z którymi miałam
okazję rozmawiać w Katowicach.
Wizyty w Poradni
Hematologicznej są dla mnie trudne, choć na szczęście wszyscy spotkani tam
przeze mnie pracownicy są mili i pełni ciepła. Ale przybija mnie ogrom ludzkich
cierpień, z którym się tam stykam. Wysłuchiwanie w kolejce do lekarza opowieści
o przerzutach, remisjach, objawach pobocznych za każdym razem mną wstrząsa. Kiedy
idę na badania krwi na oddział szpitalny, to w gabinecie zabiegowym zawsze widzę
przez szybę przynajmniej kilkoro nieszczęśników, podłączonych do chemii. I czymże
jest wobec tego tych jedenaście krwawych fiolek, które muszę oddać w trakcie
badań? Na szpitalnym korytarzu nietrudno spotkać osobę, która musi się im
poddawać codziennie.
U mnie na szczęście nie jest to potrzebne. Pierwsze wyniki w podstawowych obszarach najnowszych badań miałam na tyle
dobre, że Pani Hematolog stwierdziła, iż mogą one wskazywać na
dochodzenie do siebie po infekcji. W związku z tym na razie nie zostanę poddana
biopsji szpiku kostnego, która mi spędzała sen z oczu. Ale pozostałe badania
musiałam powtórzyć przedwczoraj, tam już takiej rewelacji w wynikach nie było.
W sprawie biochemii krwi i poziomu enzymów wątrobowych moje uzdrowienie wymaga
jeszcze ciut, ciut czasu. Ale może końcem tygodnia, kiedy mam następny termin do Pani
Doktor, okaże się, że wszystko już doszło do normy? Albo przynajmniej ku niej
zmierza? Wydaje mi się, że to by wystarczyło do zamknięcia leczenia na tym
etapie.
Potem jeszcze
pozostałoby mi doleczyć przeziębienie, z którym zmagam się od czasu pierwszej
wizyty w Poradni Hematologicznej i może mogłabym wrócić do normalnego życia? Mój
cud jest prawie na ukończeniu. Jola z naszej grupy religijnej dziękowała za
niego Bogu już w weekend. Mój mąż też uznał mnie właściwie za uzdrowioną i
zakończył odmawianie za mnie nowenny pompejańskiej. Do tego typu modlitwy zachęcił
go przykład Joli, która w zeszłym roku również w cudowny sposób doszła do
zdrowia. Teraz jej świadectwo pobudza ludzi naszego pokroju do odmawiania nowenny ku czci Matki Bożej Różańcowej z Pompei. Cuda zdarzają się częściej niż sądzimy.
Dobry obrót spraw w kwestii mojego uzdrowienia stał się dla nas okazją do świętowania po wizycie w Poradni Hematologicznej. Mąż zaprosił mnie do... KFC, bo tam jest to niezdrowe jedzenie,
które najbardziej go kusi. I gdy on skupił się po posiłku na rozmowie z napotkanym
znajomym, ja miałam okazję zapoznać się z pewnym Naukowcem. To było wszystko,
co ten Pan powiedział o sobie, więc trudno mi go nazwać jakoś inaczej. Zwrócił
moją uwagę swoim lekko zaniedbanym wyglądem już wtedy, gdy podchodził do KFC. A
potem stało się jasne, że to człowiek potrzebujący - poprosił dziewczynę
obok o dorzucenie się do herbaty, a następnie sprawdził, czy nie zostawiła na tacy
czegoś do jedzenia.
A na naszym stoliku
było wszystkiego w nadmiarze – zakupione w wielkiej ilości skrzydełka, których
nie mogliśmy już dojeść i kubki z colą, której nie mogliśmy już dopić. Cała niesprawiedliwość świata aż kłuła po oczach – trudno to zrozumieć, dlaczego to tak jest w życiu
ustawione, ze jedni mają za dużo, a drudzy za mało. Na widok Pana natychmiast
zapragnęłam choć odrobinę tę różnicę zniwelować. A dobre słowa, jakie w zamian
usłyszałam, były warte każdego działania w tym względzie.
Czasem spotykamy
drugiego Człowieka i czujemy, jakby ktoś nam go zesłał, by do nas przemówił.
Tak właśnie było tym razem. Pan przemawiał do mnie, jakby wiedział, skąd jadę i
co aktualnie przeżywam. Skupiał się na zdrowiu i przepowiadaniu mi go w długim
życiu. Mówił, powołując się na swoją naukową wiedzę, że komórki ludzkie mogą
żyć sto pięćdziesiąt lat, a przyglądając mi się zauważył, że moje wyglądają
jeszcze całkiem młodo (to była ocena stanu mojej skóry na twarzyJ)
- Jeśli tylko jakiś nowotwór się nie przypląta po drodze, to będzie Pani długowieczna – optymistycznie zakończył przemowę.
W podziękowaniu za
dobre słowo powróciłam do Pana z gorącym b-smartem. Wzruszył się.
- Tacy jak Pani nie
powinni umierać nigdy! – powiedział mi na pożegnanie.
Dziękuję Ci z całego serca dobry Człowieku – dostałam od Ciebie tak wiele za tak niewiele.
Dzięki Tobie poczułam jakby mój cud został właśnie przypieczętowany.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz