MARCHE Z POLECENIA - ASCOLI PICENO

Gdy w hotelu San Remo prosimy recepcjonistkę o informację na temat miejsc w okolicy wartych odwiedzenia, to dostajemy całkiem sporą listę. I to z podziałem na dwa rejony – Abruzję, gdzie przebywamy i Marche, z którym granica przebiega tuż obok. Oczywiście nie jesteśmy nastawieni aż na tak intensywne zwiedzanie w czasie, gdy pogoda wciąż jeszcze sprzyja plażowaniu. Ale chętnie dzielę się tutaj naszą listą – może ktoś inny chciałby skorzystać.

 ASCOLI PICENO

To numer jeden na liście naszej pani recepcjonistki i pierwsze z odwiedzonych przez nas miejsc w Marche. Od razu kierujemy się na  główny plac miasta (Piazza dell Popolo) z kościołem Świętego Franciszka, Palazzo dei Capitani i zabytkową kawiarnią Meletti. Jeśli ktoś potrzebuje więcej informacji, to na stronie https://www.kalejdoskoprenaty.com/2017/02/jak-zwiedzac-ascoli-piceno-wywiad-z.html można znaleźć wywiad z Małgorzatą, która od wielu lat mieszka w Ascoli Piceno.

Według jej słów „to “Miasto Trawertynu” - obszar otaczający miasto był od zawsze bogaty w trawertyn - białawy kamień, wyraźnie porowaty a jednocześnie nadzwyczaj odporny. Był wykorzystywany nie tylko do budowy zwykłych mieszkań, ale i małych dworków, budynków najwyższych władz kościelnych, nie zapominając o nawierzchniach placów. (...) Wspaniałym przykładem jest posadzka placu Piazza del Popolo, gdzie odbijające się od płyt trawertynowych promienie słońca tworzą wspaniałe efekty świetlne. Efekt jest jeszcze piękniejszy po deszczu - oceńcie sami”

Nam jednak trudno to zrobić - odwiedzamy miasto, gdy jest ładna pogodaJ Ale i bez deszczu plac prezentuje się imponująco. Wstępujemy do Kościoła Świętego Franciszka. Już jego fasada zachwyca. A do tego jest jeszcze ładna historia w tle.

Jak możemy przeczytać na blogu „Zdrowe pasje”: „Kościół Świętego Franciszka w Ascoli Piceno został zbudowany aby upamiętnić wizytę Świętego w mieście w roku 1215. Wizyta Świętego Franciszka w Ascoli Piceno wzbudziła wielkie wzruszenia wśród miejscowej populacji, a 30 młodych chłopców zdecydowało się iść śladami Świętego. W ten sposób powstał pierwszy zakon franciszkanów, zwany zakonem braci mniejszych (łac. fratres minores).”

https://zdrowepasje.pl/content/italia-wlochy-region-marche-ascoli-piceno

W kościele tym znajdują się relikwie ... Świętego Konrada. Hmm, jakby to powiedzieć - jest to postać z historią, której niestety nic nie potwierdza. Nawet strona Instytutu Studiów Franciszkańskich podaje, co następuje:

 „Franciszkański historyk, Luke Wadding umieścił życiorys Konrada w swoim Annales minorum. Napisał go w oparciu o domniemane akta procesu informacyjnego nad cnotliwością życia. (...) Badacze wykazali jednak, że kolejność zdarzeń z jego żywota zbytnio przypomina biografię innego franciszkanina, Hieronima Masciego, późniejszego papieża Mikołaja IV, który żył w tym samym czasie. 
Niestety nie udało się dotrzeć do oryginału akt wykorzystanych przez Waddinga. Uznano zatem, iż żywot Konrada został napisany bez odniesienia do prawdziwych źródeł”

https://www.isf.edu.pl/a/kalendarz/konrad-z-ascoli/0?f=

Na zakończenie wizyty na głównym placu miejskim Małgorzata z Ascoli Piceno zachęca jeszcze do zwiedzenia kawiarni Meletti (za goszczącym wystawy Palazzo dei Capitani):

„To jedna z głównych atrakcji miasta i od wieków miejsce spotkań ważnych osobistości związanych z życiem kulturowym i społecznym, najczęściej i najchętniej odwiedzanym przez pasjonatów i turystów. Wybitni goście: Król Vittorio Emanuele, kompozytor Pietro Mascagni i Ernest Hemingway.”

Szkoda, ze brakło czasu, by usiąść tam na kawie, czy słynnym likierze anyżkowym (Anisseta Meletti). Może straciliśmy niepowtarzalną okazję zaliczenia się tym sposobem w ten słynny, wywołany powyżej poczet? No ale chcielibyśmy jeszcze coś zwiedzić poza Piazza del Popolo. Podobno miasto zabytkami stoi.

Jak możemy przeczytać w innym miejscu wspomnianego wcześniej bloga („Zdrowe pasje”): „ nie bez powodów Ascoli Piceno nazywane jest miastem stu wież. W mieście znajduje się ogromna ilość zabytkowych wież. Nie sposób byłoby zwiedzić wszystko podczas typowej wyprawy turystycznej, nawet korzystając z usług przewodników, których można spotkać na miejscu i którzy organizują interesujące wycieczki. Samych zabytkowych kościołów, kaplic i kapliczek jest w Ascoli Piceno taka ilość, jakiej, na tak ograniczonym obszarze, nie spotkamy w żadnym innym włoskim mieście.”

Nie wiem, czy to mnie pod wpływem zmagań z chorobą, czy też mojemu mężowi, który w związku z tym próbuje w pojedynkę ogarnąć całość wiedzy o Marche, wszystkie te informacje zlewają się w jedno. Faktem jest, że wybierając się na wycieczkę do Ascoli Piceno, spodziewamy się miasta stu kościołów! I to zaważy na jego eksploracji i postrzeganiu. Wydaje nam się bowiem, że w takim miejscu powinniśmy zwiedzić więcej budowli sakralnych niż tylko ten na głównym placu. 

Tymczasem wszystkie inne świątynie w centrum miasta (fakt faktem, jest ich sporo) w porze naszych odwiedzin są zamknięte na głucho. Z coraz większym rozczarowaniem, a potem już z rosnącą irytacją rozbijamy się o kolejne zaryglowane odrzwia. W końcu nasza wytrwałość zostaje nagrodzona. Trafiamy na otwarty Kościół Santa Maria della Carita. W dodatku jest w nim adoracja Najświętszego Sakramentu - na plakacie z informacją o tym znajdujemy dopisek „perpetua” (wieczysta – według tłumacza google).

O kościele czytamy na stronie gminy (tłumacz google): „Nazwa „della Carita” pochodzi od starożytnego szpitala już dołączonego do świątyni. Jest również powszechnie nazywany „della Scopa„ [Kościół Miotły – przyp.aut.], ponieważ bracia zaangażowani w szpital zdyscyplinowali się przy pomocy przyrządu w kształcie miotły.”
http://www.ilpiceno.it/ascoli_piceno/santa_maria_della_carita/

We Włoszech cudowne wydaje się to, że tutaj można znaleźć tyle niezwykłych historii, ile jest niezwykłych miejsc. A ja pozostaję ciekawa każdej z nich. Ruszamy więc dalej, by je poznawać.

I tak podejmujemy kolejną próbę, by zobaczyć choć trzeci ze „stu kościołów”. Ale gdy znów odchodzimy z kwitkiem spod kolejnych i kolejnych drzwi, to decydujemy się nieodwołalnie opuścić Ascoli Piceno. Co nam po jego zabytkach, jeśli nie możemy poznawać ich bliżej? I mimo, że miasteczko jest naprawdę piękne, a spacer umilają  nam dźwięki treningu ze szkoły baletowej w zabytkowej kamienicy koło której parkujemy, to jednak  czujemy się, jakby mieszkańcy poukrywali przed nami swoje skarby. Następnych niezwykłych historii musimy więc szukać w innych miejscach.